Wat de coronacrisis ons liet zien
In de zomer van 2020, midden in de pandemie, schreef Paul Verhaeghe dit korte essay over afstand en aanraking. De Gentse psychoanalyticus kijkt verder dan het virus zelf en vraagt wat de crisis zegt over de manier waarop we samenleven.
Volgens hem legde de lockdown bloot hoe kwetsbaar een samenleving wordt die alles op groei en concurrentie heeft gebouwd. Tegelijk zag hij een kans om andere keuzes te maken.
Nu die periode achter ons ligt, leest het boek als een tijdsdocument met vragen die nog steeds open liggen: wat hebben we nodig van elkaar, en wat willen we bewaren?
Flaptekst
Een indringende analyse over de coronacrisis
De wereld staat op z’n kop. De coronacrisis raakt iedereen en we moeten ons allemaal aanpassen aan een samenleving die we nog niet kenden. Dat maakt ons angstig en onzeker.
Paul Verhaeghe plaatst de oorzaak én de gevolgen van de pandemie in een ruimere context. Hij betoogt dat we deze crisis moeten aangrijpen om andere keuzes te gaan maken: de ongebreidelde groei waar we tot voor kort naar streefden is niet langer verdedigbaar. Welke kant willen we op met onze economie? Hoe moeten we ons verhouden tot elkaar, en tot het milieu? En welk effect heeft dit ‘nieuwe normaal’ op ons welbevinden?
Als geen ander is Paul Verhaeghe in staat om de maatschappij en het individu met elkaar in verband te brengen. Hij toont wat we weten, wat we moeten vrezen, waarop we kunnen hopen en wat we kunnen doen. Zijn boodschap is hoopvol: we kunnen hier beter uit komen.
Meer van Paul Verhaeghe? Alle boeken van Paul Verhaeghe en waar je begint →
