In een stille hoek van een sportschool in Noord-Londen hangt een bokszak waar bijna niemand naar omkijkt. Sam Parker gaat er maandenlang naartoe, midden dertig, met een vastgelopen carrière, kapotte relaties en een angst die sinds de kindertijd nooit echt was weggegaan. Mediteren, dagboeken, koude douches en ademoefeningen hadden niet geholpen. Bij de negende of tiende keer slaat Parker bijna een uur lang op de zak, en daarna komt het besef: ik ben niet verdrietig of bang, ik ben woedend.
Het andere woedeprobleem
Met dat moment opent Goede woede. Parker is journalist en werkt als redacteur bij het Britse GQ, en schreef eerder over cultuur en psychologie voor onder meer The Guardian en The Observer. In de interviews voor dit boek hoorde Parker telkens dezelfde zin, van familie en vrienden, boksers, kunstenaars en wetenschappers: “Ik word eigenlijk nooit boos.” Over die mensen gaat het boek. De meeste zelfhulp over woede richt zich op wie te snel ontploft. Parker kijkt naar de stille meerderheid: de pleasers, de conflictvermijders en de redders, die de vrede bewaren en daar hun eigen rust voor inleveren.
Waarom ingeslikte boosheid zoveel kost
Volgens Parker is woede de vergeten emotie van de geestelijke gezondheidszorg. Er wordt steeds openlijker gesproken over depressie en angst, terwijl boosheid bij beide een grote rol speelt en vrijwel nooit genoemd wordt. Wie de eigen woede steeds wegdrukt, krijgt volgens Parker minder respect, wordt vaker gebruikt en raakt verder van wat er eigenlijk speelt. Goed gebruikte woede geeft juist helderheid, richting, zelfrespect en energie.
Wat er in de negen hoofdstukken staat
Parker begint met de geschiedenis van “slechte” woede en hoe boosheid een taboe werd. Daarna volgen hoofdstukken over woede en het lichaam, over de vraag wie er eigenlijk boos mag zijn, en over woede op het werk, online en in de liefde. Pas aan het eind beschrijft Parker wat goede woede is en hoe een “boos leven” eruit kan zien. Onderweg komen oude filosofen en theologen langs, net als hedendaags onderzoek uit de neurowetenschap en de sociale wetenschappen, en de persoonlijke verhalen van geïnterviewden. Achterin staan een bronnenlijst en een register.
Het boek verscheen in 2025 in het Engels als Good Anger bij Bloomsbury. The Independent noemde het een van de beste boeken van dat jaar, en schrijver Irvine Welsh prees hoe het onze kijk op onszelf en anderen verruimt. Uitgeverij Lucht bracht de Nederlandse vertaling uit.
Veelgestelde vragen
Is dit een boek voor mensen met woedeaanvallen?
Daar is het niet in de eerste plaats voor bedoeld. Parker schreef het vooral voor mensen die hun boosheid juist inslikken en daardoor somber, gespannen of onzeker worden.
Staan er oefeningen in?
Het boek is vooral verhalend en onderzoekend, met praktische inzichten verspreid door de hoofdstukken. Een werkboek met schema’s is het niet.
