Soms gebeuren er dingen in het leven die rationeel onverklaarbaar lijken en die daardoor dikwijls worden toegeschreven aan ‘toeval’ of aan onbekende ‘hogere’ krachten. Wie heeft namelijk nog nooit een droom gehad die later ook echt uitkwam? Wie heeft nog nooit een telefoonoproep gekregen van de persoon waar men net aan dacht. Echter, wie heeft ooit de moed gehad om alles achter te laten voor het volgen van een visioen?
Neen, dit is niet de Bijbel, maar een gewoon verhaal van een gewoon mens die op ontdekkingstocht is gegaan naar een gebied dat tot nu toe weinig of niet (serieus) werd verkend. Voordat Columbus in 1492 Amerika ontdekte, geloofde amper iemand in Europa dat er nog andere continenten bestonden en dat de Aarde rond was. Ondertussen is er niemand meer die hieraan twijfelt en lijkt de toenmalige staat van onwetendheid belachelijk en onvoorstelbaar. Hetzelfde zal ongetwijfeld ooit gebeuren met het onbekende gebied dat ik en steeds meer anderen ben beginnen (onder)zoeken. Dit gebied is echter geen geografische plaats maar een verborgen transcendente dimensie die de waarneembare realiteit overstijgt, maar waarin toeval een zin krijgt. De meesten onder ons geloven echter dat deze onzichtbare dimensie volledig los staat van onze intenties. Iedereen weet en voelt nochtans dat er “meer is tussen hemel en aarde”, iedereen accepteert het begrip ‘intuïtie’, maar weinigen hebben de moed om deze mysterieuze en onzichtbare bron van informatie te onderzoeken, om diep in zichzelf te keren en om die donkere krochten van hun bewustzijn te gaan verkennen.
Inderdaad, het onbekende boezemt angst in. De zintuiglijke werkelijkheid is namelijk heel comfortabel want alles is er te verklaren met de logica van oorzaak en gevolg. Het zoeken naar de dimensies achter die waarneembare werkelijkheid vergt dus een zekere moed om die veilige haven achter zich te laten. Onze maatschappij heeft dan ook een term uitgevonden voor die verborgen dimensie: ‘toeval’. Paradoxaal genoeg wil de mens alles kunnen verklaren, maar wat hij niet kan verklaren schrijft hij gemakshalve toe aan toeval. Ondanks het feit dat niemand nadenkt over wat toeval precies is, gebruikt iedereen het als een verklaring op zich. Maar hoe kan iets wat onverklaard is een verklaring vormen? Hoe kunnen we weten of de Aarde plat is als we niet durven gaan kijken tot aan de rand ervan? De reden waarom dit woord ons lijkt te weerhouden om te gaan zoeken naar de oorzaak van toeval is dat wij ‘geloven’ dat wij er geen bewuste invloed kunnen op uitoefenen. Dit brengt ons bij de grote paradox van deze tijd.
Het verhaal dat u op het punt staat te lezen staat zodanig bol van dergelijke ‘toevalligheden’ dat het bijna ongeloofwaardig overkomt. Nochtans, beste lezer, kan ik u op mijn communiezieltje zweren dat alles wat ik hier beschrijf tot in detail waargebeurd is. Bent u een echte skepticus die op voorhand alles wat paranormaal is afwijst, dan zult u ongetwijfeld meer dan eens de wenkbrauwen fronsen, verkiest u daarentegen om met een open geest dit verhaal te lezen, dan zult u zelf gaan experimenteren met uw eigen geestelijke vermogens en verbeeldingskracht. Alleen door eigen ervaring kunnen we solide argumenten vinden. Ik ben er zeker van dat vele andere mensen vergelijkbare toevalligheden meemaken, maar dat weinigen de moed hebben om er hun leven te laten door bepalen. In onze Westerse maatschappij wint statistiek en kansberekening het al te vaak van intuïtie. Omdat ik echter de Cartesiaanse wetten onvoldoende en de ons bekende religies te naïef vind om bepaalde fenomenen zoals “synchroniciteit” en “toeval” te verklaren, heb ik beslist om de toevalligheden op mijn pad te zien als wegwijzers, ook al moest ik daarvoor alles achterlaten en de kans lopen dat ik op een volledig verkeerd pad zou belanden. Dat is wat ik gedaan heb en men zou kunnen zeggen dát ik ook op een totaal ‘verkeerd’ pad ben beland ware het niet dat juist daardoor die verborgen dimensie aan het licht is gekomen.
Het licht schijnt het felst in de donkerste duisternis. Wat ik op die manier ontdekt heb is dat de moeilijkheden die we in ons leven ontmoeten de beste wegwijzers vormen voor onze persoonlijke en collectieve spirituele groei. Deze groei vormt dan ook de rode draad doorheen dit verhaal en kan het beste worden omschreven als de overgang tussen het ego en het collectieve geheel, tussen dienst voor zichzelf en dienst voor de ander. In de spirituele literatuur spreekt men van een overgang tussen de gele chakra (solar plexus) en de groene hartchakra. Ik geloof dat de hele mensheid nu met deze overgang bezig is.
Ieder voor zich kan nu zijn eigen ‘poort openzetten’ door de moeilijkheden en toevalligheden in zijn/haar eigen leven onder de loep te nemen en te zoeken naar de hogere betekenis ervan. Hoe meer we de toevalligheden op ons pad au serieux nemen (het ontdoen van ‘toeval’), hoe meer er synchroniciteit optreedt. Alleen zo heb ik ontdekt waar de Poort tot die onzichtbare dimensie zich bevindt en hoe we ze kunnen openen. Dat bewijst tenminste het boek dat u nu op het punt staat om te lezen.
U begrijpt dat een volledig begrip van een dergelijk metafysisch begrip niet mogelijk is met alleen de woorden die wij in onze menselijke talen ter beschikking hebben. Daarom ben ik verplicht om gebruik te maken van andere middelen zoals geometrie en wiskunde. Deze beide aspecten, intuïtie en ratio, vormen het vrouwelijke en mannelijke aspect van het menselijke zijn. Zij stimuleren onze beide hersenhelften (spiritualiteit/intuïtie = rechter hersenhelft, ratio = linker hersenhelft) en het lijkt me dan ook logisch dat het evenwicht tussen beide helften een streefdoel moet zijn. Ik wens u dan ook een inspirerende en zielsverheffende lectuur toe.
